گفت بعد از آن كه اعتقاد داعى مسلمانان مصنف اين كتاب الحسن بن على المازندرانى وى را معلوم شده بود كه جمعى چندين سال باشد كه گذشته باشند و از ايشان هيچ ضررى به شما و آباء و اجداد شما نرسيده باشد چرا از افعال ايشان بيزارى بايد كرد داعى مسلمانان به جواب گفت كه پيران هفتادساله را چرا بايد كردن كه بعد از ششصد و پنجاه و پنج سال جوانان سىساله از افعال ايشان بيزارى كنند . آن سائل مقرع خاموش شد در وقت شنيدن ايراد بر وى . ( كامل البهائى 1 / 218 ) در سنهء 670 در شهر بروجرد حاضر شدم عامهء آن شهر را يافتم كه در حق خداى تعالى چيزها مىگفتند كه بازگفتن آن لايق نيست . ( كامل البهائى 1 / 28 ) در سنهء 672 كه داعى مؤمنان و مصنّف آن كتاب الحسن بن على الطبرى از قم به اصفهان رفت به سبب استحضار و التماس و اشارت خواجه جهان بهاء الحق و الدين محمّد صاحب ديوان مدّت هفت ماه آنجا بود و خلقى به سبب حضور اين بندهء كمينه توفيق يافتند به دانستن علوم دينيه از مردم اصفهان و شيراز و ابرقوه و يزد و طرف آذربايجان از سادات و صدور و اكابر كه در آن بساط جهان پناه حاضر بودند منتفع شدند چنان كه آن حال در عرب و عجم مخفى نماند و امروز مىگويند و خواهند گفت تا روز قيامت . ( كامل البهائى 1 / 43 ) در سنهء 673 كه مناقب الطاهرين تمام به اصفهان بردم ، اما خواستم كه به خدمت خواجه جهان بهاء الدين محمّد صاحب الديوان رسانم و در مقدمات كتاب اندك تعصب مكتوب بود . داعى دولت با خداى مشورت كرد كه صلاح هست كه اين كتاب به فلان عالم نمايد كه از جمله مقربان است و اگر چه بر خلاف مذهب حق است . اين آيت برآمد كه : « لَئِنِ